“GÖLGE NÖBETİ” KİTABININ ÇİZERİ ÖYKÜ AKARCA İLE KONUŞTUK

Bazı kitaplar vardır, sayfalarını çevirirken sadece bir hikâye okumaz; o hikâyenin sesini duyar, soğuğunu hisseder ve renkleriyle ısınırsınız. Delâl Arya’nın kaleme aldığı ve Can Çocuk etiketiyle okurla buluşan Gölge Nöbeti, tam da böyle bir atmosfer sunuyor. Karlı bir şehirdeki rengârenk Karaağaç Sokağı’nın, herkesi tek tipleştirmeye çalışan “Gölge”ye karşı verdiği o umut dolu dayanışma mücadelesi, sayfalarda güçlü bir görsel anlatımla hayat buluyor.
Bu büyülü ve dokulu dünyanın mimarı ise çizgileriyle tanıdığımız illüstratör ve tasarımcı Öykü Akarca. Roni’nin hikâyesini resimleme sürecini, büyükannenin rengârenk örgüleri metaforunun çizgilere nasıl yansıdığını ve Gölge Nöbeti’nin mutfağında neler yaşandığını Ajandakolik okurları için Öykü Akarca ile konuştuk.
SÖYLEŞİ: NİLÜFER TÜRKOĞLU
nilufer@ajandakolik.com
Sevgili Öykü, merhaba, nasılsın? Delâl’e sorduğum soruyu “Gölge Nöbeti”nin çizeri olan sana da sorayım. Kitap, yakın zamanda genç okurla buluştu. Her kitap yeni bir heyecan mı? Neler hissediyorsun?
Sevgili Nilüfer merhaba, tekrar bir arada olduğumuz için çok mutluyum, güzel soruların için şimdiden teşekkürler. Öncelikle çok mutluyum Gölge Nöbeti’nin bir parçası olduğum için. Ve evet o heyecanı da kaybetmemek gerekiyor bence, bizi ayakta tutan şeylerden biri. Kitabımız baş ucumda, dönüp dönüp bakıyorum hala.
Kitapta her şeyi tek tipleştirmeye ve griliğe hapsetmeye çalışan bir “Gölge” ile çocukların renkli dayanışması anlatılıyor. Bu keskin gri ve renkli kontrastını illüstrasyonlara aktarırken nasıl bir renk paleti tercih ettin?
Beni en çok heyecanlandıran kısımlardan biri bu keskinliği yansıtırken kullanacağım dokular ve renklerdi. Gölgeyi hep büyük ve tüm mekânı, tüm kitabı kaplamış olarak hayal ettim en başından beri. Çocukken bize korktuğumuz şeyler her zaman daha büyük görünür ne zamanki ondan korkmamaya başlarız o zaman küçülür ve anlamsızlaşır duygusuyla yola çıkarak kitabın sonlarına doğru gölge adamları iyice küçülttüm.

Renklerin bir özgürlük ve aidiyet sembolü olduğu bu kitapta, çizimlerini yaparken sende en çok duygu uyandıran ya da yansıtmaktan en keyif aldığın renk veya detay hangisi oldu?
En hoşlandığım şey gölge adamlar için ayrı dokularla çalışmam oldu. Onları otoritenin bir simgesi olarak sadece gölge olarak hayal ettim. Detayları olmayan kütlesel bir leke gibi. Fakat en başından beri bir postal vurgusu yapmak vardı aklımda. Bunu da en iyi stencıl oluşturarak ve bu stencılla sayfalara yerleştirerek hissettirebileceğimi düşündüm. Gölge adamlar ve onlara dair her şey bu yüzden tamamen dokularla süngerlerle boşluklarla lekelerle akrilik boyalarla oluştu.
Delâl’in metindeki sihirli anlatımını ve kurguladığı o soğuk, gölgeli atmosferi ilk okuduğunda kafanda beliren görsel imge neydi?
Bütün kitabı kaplayan gölgeler hayal ettim. Çocukların üzerine eğilen, okulda sokakta evlerin çatılarında dolaşan… Kitabın kompozisyon akışını da biraz bunlar üzerine kurdum. İlk başta tüm dokuları guajlarla akriliklerle oluşturup tarayıp dijitalde çalıştım. Farklı materyalleri kullanarak da bu duyguyu yakalamaya çalıştım, umarım hissettirebilmişimdir.

Kesinlikle! Peki, başkahraman Roni’yi ve mahalledeki diğer çocukları görselleştirirken onların farklı kültürlerini, dillerini ve zengin arka planlarını karakter tasarımlarına nasıl yansıttın? Çocukların karakter tasarımlarında öne çıkarmak istediğin ayrıntılar nelerdi?
Her çocuğun ayrı bir kültürel yapısı ve kendilerine özgü renkleri vardı. O çok katmanlı ve farklılıklardan oluşan birlikteliği vurgulamak için renklerle aksesuarlarıyla oynadım. Bir kalıba sadık kalmadan bende yarattığı hisle ilerledim diyebilirim, özellikle yemek sahnesi çok önemliydi benim için. Tüm mozaiğin bir arada en net göründüğü sahneydi.

Bir çocuk kitabını resimlerken yazarın metniyle illüstratörün çizgilerinin kusursuz bir uyum yakalaması çok önemli. Delâl ile bu süreçte nasıl bir dirsek teması kurdun? Metindeki hangi sahneyi çizgiye dökmek senin için en meydan okuyucu ya da en heyecan verici andı?
Delâl’le aramızda görünmeyen bir ruhani uyum var bence. Onun metinlerini okurken ne yapacağımı, atmosferi nasıl kuracağımı hep biliyorum gibi, sanki daha önce okumuşum ve metin üzerine çalışmışım gibi bir anda akıp şekilleniyor. Bu duyguyu da bir kitapla, yazarla yakaladığımda çok seviyorum ve seviniyorum. Delâl bana yaşadığı yerin referans fotoğraflarını attığında da sanki orada hep yaşamışım gibi bir hisse kapıldım. Sevgili editörlerimiz Ceylin ve Mehmet’in de katıldığı toplantıda gölgelerle ilgili fikirlerimi paylaştım. Beni en çok heyecanlandıran, gölgelerin ilk görüneceği sahneyi kurgulamak ve arka planını oluşturmaktı.
Öykücüm, nice kitaplarında yeniden buluşmak üzere… Ellerine sağlık!
Çok teşekkürler Nilüfer, kocaman öpücükler! 💙
