CANAN TOR İLE FETHİYE FİLM FESTİVALİ: BİR KENTİN HİKAYESİNİ SİNEMAYLA ANLATMAK

Bir film festivali, yalnızca filmlerin gösterildiği bir etkinlik midir, yoksa bir kentin kendini yeniden keşfetme biçimi mi? Bu yıl 4 Kasım’dan 8 Kasım’a beş gün boyunca sinemaseverlerle buluşacak olan 4. Fethiye Uluslararası Film Festivali’nin direktörü Canan Tor ile sinemanın dönüştürücü gücünü, yerel kültürün görünürlüğünü ve bağımsız festivallerin imkânlarını konuştuk.

SÖYLEŞİ: NİLÜFER TÜRKOĞLU
nilufer@ajandakolik.com 

Fotoğraf ve sinemayla kurduğunuz ilişki nasıl başladı? Görüntüye bakmakla bir hikâyeyi anlatmak arasındaki mesafe, sizin için ne zaman bir meslekten ya da kişisel ilgiden daha fazlasına dönüştü?
Aslında fotoğraf ve sinema hayatımda hep vardı. Ancak Fethiye Fotoğraf ve Sinema Sanatı Derneği-FEFSAD’a üye olmam, ardından yönetim kurulunda ve daha sonra başkan olarak görev almamla birlikte bu alanlara bakışım ve ilişkim farklı bir boyut kazandı.

“FETHİYE’DE FİLM ÇEKİLİYOR AMA BURADA BİR FİLM FESTİVALİ NEDEN OLMASIN?”

Fethiye Uluslararası Film Festivali’nin çıkış noktasına dönmek istiyorum. Fethiye Fotoğraf ve Sinema Sanatı Derneği (FEFSAD) çatısı altında başlayan bu yolculukta sizi bir film festivali düzenlemeye yönelten temel ihtiyaç ne oldu? Fethiye’de sinema adına eksik olduğunu düşündüğünüz neydi?
Fethiye’nin sinemayla zaten güçlü bir ilişkisi vardı. Yıllardır yönetmenler ve yapım ekipleri film çekmek için Fethiye’ye geliyor; kentin doğal ve kültürel dokusu sinema için önemli bir kaynak oluşturuyordu. Ancak sinema Fethiye’ye gelirken Fethiye’nin sinemayla kurduğu ilişki daha çok çekim mekânı olmanın ötesine geçemiyordu.

Biz FEFSAD olarak burada önemli bir boşluk olduğunu düşündük. Fethiye’de filmlerin yalnızca çekilmesini değil, izlenmesini, konuşulmasını, tartışılmasını ve üretenlerle izleyicinin bir araya gelmesini sağlayacak bir sinema ortamına ihtiyaç vardı. Özellikle gençlerin sinemayla daha fazla temas edebileceği, sinemacıların Fethiye’de izleyiciyle buluşabileceği ve farklı bakışların bir araya gelebileceği bir alan eksikti.

Dolayısıyla festival fikri biraz da bu ihtiyaçtan doğdu. “Fethiye’de film çekiliyor ama burada bir film festivali neden olmasın?” diye düşündük. FEFSAD’ın fotoğraf ve sinema alanındaki birikimini de böyle bir yapıya dönüştürmek istedik. Biraz da kıskanıyorduk tabii, diğer bölgelerde yapılan festivalleri.

Haklı bir kıskançlık! Bir festivali yönetmek, filmleri seçmenin yanı sıra farklı insanları, kurumları ve beklentileri ortak bir amaç etrafında buluşturmayı da gerektiriyor. Festival direktörlüğü size sinema ve kültür-sanat üretimi hakkında daha önce fark etmediğiniz neler öğretti?
Aslında insan ilişkileri ve süreç yönetimi benim için yeni bir alan değil. Ben reklamcıyım; yıllardır işim insanlarla iletişim kurmak, pazarlamak, satış yapmak, farklı beklentileri olan insanları ortak bir noktada buluşturmak. Dolayısıyla bir festivalin insan ilişkileri ve organizasyon tarafı bana tamamen yabancı değildi. Ama festival yönetirken başka bir şeyi çok daha iyi anladım: Süreci yönetmek kadar, o süreçteki dengeleri korumak da çok önemli.

Çünkü bir festival çok farklı insanları ve kurumları bir araya getiriyor. Sanatçı var, yönetmen var, konuklar var, kurumlar var, sponsorlar var, gönüllüler var, izleyici var… Herkesin beklentisi farklı. Bazen bir karar alırken bir tarafı memnun ederken başka bir tarafı istemeden kırabiliyorsunuz. Hatalar da yapıyoruz elbette; insanız sonuçta. Ama bugün sosyal medya çok hızlı bir geri bildirim mekanizması. Bir şeyi yanlış yaptığınızda ya da eksik bıraktığınızda bunu hemen fark ediyorsunuz. Önemli olan o hatayı görmek, kabul etmek ve mümkünse hızlıca düzeltmek.

Festival yönetmenin bana kültür-sanat üretimi açısından kattığı en önemli şeylerden biri ise bu alanın detaylarını öğrenmek oldu. Film festivallerinin nasıl oluştuğunu, içeriklerinin nasıl belirlendiğini, Türkiye’nin farklı kentlerinde yapılan festivalleri daha yakından takip ederek öğrenmeye başladım. Bir festivalin yalnızca kendi içinde var olmadığını, aslında Türkiye’deki daha büyük bir festival ekosisteminin parçası olduğunu gördüm.

Bu süreçte dikkatimi çeken başka bir şey de festivallerin zaman zaman birbirine benzemesi oldu. Türkiye’nin farklı yerlerindeki festivallere baktığınızda aynı filmlerin farklı festivallerde gösterildiğini, aynı yönetmenlerin ve konukların dolaştığını, hatta festivallerde karşılaştığınız insanların büyük ölçüde birbirine benzediğini görüyorsunuz. Bunun elbette doğal nedenleri var; iyi filmler sınırlı, festival çevresi belli ve bu insanlar birbirleriyle zaten bir ağ oluşturmuş durumda.

Ama buradan başka bir soru da çıkıyor: Bir festivalin kendi kentinde nasıl bir karşılığı var?
Festivalin asıl gücü, o filmin gösterildiği yerde yeni bir izleyiciyle karşılaşması ve o izleyiciyle bir etkileşim yaratması. Yani festival sadece sinema dünyasının kendi içinde dolaştığı bir etkinlik olmamalı; bulunduğu bölgenin insanıyla gerçek bir bağ kurmalı.

Dolayısıyla festival direktörlüğü bana yalnızca festival yapmayı değil, “Biz bunu neden yapıyoruz ve kimin için yapıyoruz?” sorusunu sürekli sormayı öğretti. İyi bir festivalin yalnızca iyi filmlerden ve iyi konuklardan oluşmadığını; bulunduğu yerle ilişki kurması, kendi kimliğini oluşturması ve o bölgenin seyircisinde bir karşılık yaratması gerektiğini düşünüyorum.

Belki de bizim önümüzdeki dönemde en çok üzerinde durmamız gereken konu da bu: Fethiye Film Festivali’nin yalnızca Türkiye’deki festival takviminde yer alan bir festival olması değil, Fethiye’nin kendi hikâyesinden ve kendi seyircisinden beslenen özgün bir festivale dönüşmesi.

Fethiye denildiğinde çoğunlukla deniz, doğa ve turizm akla geliyor. Siz ise bu kentin kültürel ve tarihsel birikimini sinemayla birlikte görünür kılmak istiyorsunuz. Bir film festivali, kentin yalnızca dışarıdan görünen yüzünü değil, kendi sakinlerinin kendilerine bakışını da değiştirebilir mi?
Kesinlikle değiştirebilir. Ama bunun bir anda ve yalnızca bir festivalle olacağını düşünmüyorum. Bir kentin kendisine bakışını değiştirmek zaman alan bir süreç. Festival burada belki bir pencere açabilir, yeni bir bakış önerebilir.

Fethiye denildiğinde akla doğal olarak deniz, güneş, koylar ve turizm geliyor. Bunlar elbette bu kentin önemli bir parçası. Ama Fethiye bundan çok daha fazlasına sahip. Çok güçlü bir tarihsel ve kültürel birikimi, farklı medeniyetlerden kalan izleri, köyleri, gelenekleri, insan hikâyeleri ve anlatılmayı bekleyen çok sayıda hikâyesi var.

Biz festival aracılığıyla biraz da bu hikâyelere bakmak istiyoruz. Sinema bunun için çok güçlü bir araç. Çünkü bir filmi yalnızca izlemiyorsunuz; bir yere, bir insana, bir hikâyeye başka bir gözle bakmaya başlıyorsunuz.

Özellikle yerel izleyici açısından bunun önemli olduğunu düşünüyorum. Bir insan her gün gördüğü bir sokağı, bir yapıyı ya da bir manzarayı artık fark etmeyebilir. Ama başka birinin kamerasından aynı yere baktığında, “Ben bunu neden daha önce böyle görmedim?” diyebilir. Sinemanın ve fotoğrafın bence en güçlü taraflarından biri bu: Çok tanıdık olanı yeniden görünür hale getirmek. Biz bunu Yerel Bakış bölümümüzde burada yaşayan ve üreten yönetmenlerimizle hayata geçirmeye çalışıyoruz.

Bu yılın görsel kimliğine Likya uygarlığının önemli kentlerinden Kadyanda ilham veriyor. Antik kentlerin festivalin görsel dünyasında tekrar tekrar karşımıza çıkması, geçmişle bugün arasında nasıl bir bağ kuruyor? Kültürel mirasın bugünün sanat üretimine eşlik etmesi neden önemli?
Kadyanda’yı festivalin görsel kimliğine taşımamızın nedeni aslında geçmişi bugünden ayırmamak. Fethiye’ye baktığımızda yalnızca bugün yaşayan bir kenti değil, binlerce yıllık bir kültürel hafızanın üzerinde yaşayan bir kenti görüyoruz. Kadyanda da bunun çok güçlü örneklerinden biri.

Bence antik kentler yalnızca geçmişte kalmış taş yapılar değil. Onlar bize bu coğrafyada kimlerin yaşadığını, nasıl bir hayat kurduklarını, neye inandıklarını, nasıl ürettiklerini anlatan birer hikâye alanı. Biz bugün o hikâyelerin üzerine yeni hikâyeler ekliyoruz.

Bu nedenle kültürel mirasın bugünün sanat üretimine eşlik etmesini çok önemsiyorum. Çünkü geçmişle bağ kurmak, geçmişi olduğu gibi tekrar etmek anlamına gelmiyor. Tam tersine, ona bugünün gözünden yeniden bakmak anlamına geliyor. Fotoğrafçı, yönetmen ya da sanatçı aynı mekâna baktığında kendi çağının sorularını, duygularını ve bakışını da beraberinde getiriyor. Böylece geçmiş yeniden yorumlanıyor ve yaşayan bir şeye dönüşüyor.

Kadyanda’nın festivalin görsel dünyasında yer alması da biraz böyle. Biz sadece bir antik kentin fotoğrafını kullanmak istemedik; Fethiye’nin bugününü anlatırken geçmişini de hatırlatmak istedik. Bu coğrafyanın hikâyesinin bizden önce başladığını ve bizim de o uzun hikâyenin bir parçası olduğumuzu hissettirmek istedik.

Üstelik kültürel mirasın görünür olması için sadece uzmanların ya da tarihçilerin konuşması yeterli değil. Sinema, fotoğraf ve diğer sanatlar bu mirası toplumla yeniden buluşturabilir. İnsanların bir yere bakmasını, merak etmesini, oraya gitmesini ve “Burada ne olmuş?” diye sormasını sağlayabilir.

Bu yüzden festival kapsamında Kadyanda’yı yalnızca afişimizde bırakmayıp izleyiciyi oraya götürmek de bizim için önemli. Önce hikâyesini dinlemek, ardından o coğrafyayı yerinde görmek ve Prof. Dr. Fatih Onur hocamızın anlatımıyla kenti keşfetmek istiyoruz.

Bence geçmişle bugün arasındaki bağ tam da burada kuruluyor: Taşın, tarihin ve hafızanın yanına bugünün insanını, sanatını ve hikâyesini koyduğunuzda kültürel miras yeniden yaşamaya başlıyor.

4. FETHİYE ULUSLARARASI FİLM FESTİVALİ’NDE YER ALACAK TÜM SEÇKİLER, PANELLER, SÖYLEŞİLER…

Festivalin yarışma yerine film gösterimlerini, söyleşileri, panelleri ve atölyeleri merkeze alan bir yapısı var. Yarışmasız festival modeliyle nasıl bir sinema kültürü oluşturmayı amaçlıyorsunuz? Bu tercih, filmleri ödüller üzerinden değerlendirme alışkanlığımıza alternatif sunabilir mi?
Biz festivalin sinemayla kurduğu ilişkiyi biraz daha farklı bir yere koymak istiyoruz. Yarışma olduğunda ister istemez filmler bir sıralamanın, bir ödülün ve bir “kazanan”ın etrafında değerlendiriliyor. Oysa biz bir filmin değerinin yalnızca ödül alıp almamasıyla belirlenebileceğine inanmıyoruz.

Bizim için film gösterimi, ardından yapılan söyleşi, panel ya da bir atölye en az filmin kendisi kadar önemli. Çünkü film orada bitmiyor; izleyiciyle buluştuğunda asıl yolculuğu başlıyor. Yönetmenle izleyicinin karşı karşıya gelmesi, bir filmin neden öyle çekildiğinin konuşulması, farklı insanların aynı filme farklı yerlerden bakabilmesi bizim oluşturmak istediğimiz sinema kültürünün önemli bir parçası.

Bu anlamda yarışmasız festival modeli, ödüllendirme kültürüne bir alternatif sunabilir. “Bu film daha iyi, şu film daha kötü” demek yerine, “Bu film bize ne söylüyor, biz onda ne görüyoruz?” diye sorabilmek için bir alan açıyor. Elbette yarışmaların sinema dünyasında önemli bir yeri var; bizim tercihimiz yarışmaları reddetmek değil. Biz kendi festivalimizde odağı rekabetten çok karşılaşmaya, düşünmeye, konuşmaya ve üretmeye koymak istiyoruz.

Çünkü bazen bir filmin aldığı ödülü hatırlamayabilirsiniz ama o film üzerine yaptığınız bir konuşmayı, yönetmene sorduğunuz bir soruyu ya da bir atölyede öğrendiğiniz bir şeyi yıllarca hatırlayabilirsiniz. Bizim oluşturmak istediğimiz sinema kültürü biraz da bunun üzerine kurulu.

Bir festivalin programını oluşturmak, kaçınılmaz olarak seçimler ve eleme süreçleri içeriyor. Hangi filmlerin seyirciyle buluşacağına karar verirken önceliğiniz ne oluyor? Estetik yenilik, anlatının gücü, toplumsal meselelerle kurduğu ilişki ya da izleyicide bırakacağı iz arasında nasıl bir denge kuruyorsunuz?
Kısa filmlerde ulusal ve uluslararası seçkiler oluşturuyoruz ve başvuruları FilmFreeway üzerinden alıyoruz. Filmlerin en fazla iki yıl önce yapılmış olmasını istiyoruz. Başvuruların ardından filmler jüri tarafından izleniyor ve değerlendiriliyor.

Burada tek bir ölçüte bağlı kalmıyoruz. Görsel dil, anlatının gücü, özgünlük, yönetmenin meseleye yaklaşımı ve filmin izleyicide nasıl bir karşılık yaratabileceği birlikte değerlendiriliyor. Bazen teknik olarak çok gösterişli olmayan ama anlattığı hikâyeyle sizi yakalayan bir film öne çıkabiliyor. Bazen de biçimsel olarak çok yenilikçi bir iş dikkatimizi çekiyor.

Dolayısıyla bizim için önemli olan tek bir “iyi film” tanımı yapmak değil. Farklı anlatım biçimlerine, farklı hikâyelere ve farklı bakış açılarına yer verebilmek. Sonuçta ortaya çıkan seçkinin seyirciye yeni şeyler söylemesini, düşündürmesini ve mümkünse film bittikten sonra da zihninde bir süre yaşamaya devam etmesini istiyoruz.

Seçim sürecinde jürinin bağımsız değerlendirmesi de bizim için önemli. Çünkü festival programının tek bir kişinin zevkine göre değil, farklı bakışların bir araya gelmesiyle oluşmasını istiyoruz.

Bağımsız filmler ve kısa filmler, çoğu zaman büyük dağıtım ağlarının ve ticari gösterimlerin dışında kalıyor. Sizce bugün sinemanın en önemli sorunlarından biri üretmekten çok izleyiciye ulaşabilmek mi? Festivaller bu sorumluluğu nasıl üstlenebilir?
Bence bugün sinemanın önemli sorunlarından biri gerçekten de üretilen filmin izleyiciye ulaşabilmesi. Özellikle kısa filmler için bu çok daha belirgin. Kısa filmler zaten ticari sinema salonlarında neredeyse hiç yer bulamıyor. Bağımsız olarak üretilen pek çok film de dağıtım ve gösterim ağlarının dışında kalıyor.

Biz kendi açımızdan bu sorumluluğu zaten üstlenmiş durumdayız. “Film sinemada gösterilmiyor, o zaman biz nerede gösterebiliriz?” diye bakıyoruz. Bu nedenle klasik salonların dışına çıkıyoruz. Kafeleri, barları, kültür merkezlerini, farklı kamusal ve özel alanları birer gösterim mekânına dönüştürüyoruz.

Aslında burada yalnızca film göstermek değil, izleyiciyle film arasında yeni karşılaşma alanları yaratmak istiyoruz. Bir kafede oturan insanın tesadüfen bir kısa filme denk gelmesi, daha önce hiç duymadığı bir yönetmeni keşfetmesi ya da bir gösterimin ardından yönetmenle sohbet edebilmesi bizim için çok değerli.

“FESTİVALİN BİRAZ DA GÖRÜNMEYENİ GÖNÜRÜR KILMAK GİBİ BİR SORUMLULUĞU VAR”

Sinema yalnızca anlatılan hikâyelerle değil, hangi hikâyelerin anlatılmasına fırsat verildiğiyle de ilgili. Program oluştururken ana akımın dışında kalan anlatılara, farklı coğrafyalara ve az görünür deneyimlere nasıl bir alan açıyorsunuz?
Bu bizim için önemli. Sinemanın sadece ana akımda görünür olan filmlerden ibaret olmadığını düşünüyorum. Özellikle kısa filmler, farklı coğrafyalardan ve farklı deneyimlerden hikâyeleri izleyiciyle buluşturmak için çok önemli bir alan.

Biz seçkilerimizi oluştururken tek tip bir sinema anlayışına bağlı kalmamaya çalışıyoruz. Farklı ülkelerden, farklı bakış açılarından filmlerin bir arada olmasını önemsiyoruz. Bazen çok küçük, kişisel bir hikâye, çok büyük bir hikâyeden daha fazla iz bırakabiliyor.

Sonuçta festivalin biraz da görünmeyeni görünür kılmak gibi bir sorumluluğu var. Biz de izleyicinin daha önce karşılaşmadığı hikâyelerle buluşabileceği bir alan yaratmaya çalışıyoruz.

Festivalin görevi biraz da görünmeyeni görünür kılmak. Eğer sadece zaten görünür olan filmleri ve hikâyeleri tekrar tekrar gösterirsek, festivalin yeni bir şey söyleme imkânı azalıyor. Biz mümkün olduğunca farklı seslerin yan yana gelebileceği bir alan yaratmak istiyoruz. Seyircinin de bu çeşitlilikle karşılaşmasını ve kendi sinema algısını biraz genişletmesini önemsiyoruz.

Bağımsız bir film festivalinin arkasında çoğu zaman görünmeyen büyük bir emek var. Sponsorluk, gönüllü desteği ve kurumsal iş birlikleri arasında denge kurmak zor olmalı. Daha önce Ayvalık Uluslararası Film Festivali Direktörü Azize Tan ve İzmir Uluslararası Kadın Yönetmenler Film Festivali Direktörü Gülten Taranç ile yaptığım sohbetlerde de bunları konuştuk. Türkiye’de kültür-sanat etkinliklerinin sürdürülebilirliği konusunda sizce en temel yapısal sorun nedir?
Bence en temel sorunlardan biri, kültür-sanat festivallerinin sürdürülebilirliğinin hâlâ yeterince anlaşılmaması. Bir de festivallere zaman zaman ticari bir yapı gibi bakılıyor. Oysa biz bunu para kazanmak için yapmıyoruz ki. Cebimize giren bir para yok; tam tersine kendi zamanımızı, emeğimizi ve çoğu zaman kendi paramızı harcıyoruz.

Bir festivali sadece birkaç günlük bir etkinlik olarak görmek de doğru değil. Aylar öncesinden başlayan, ciddi bir emek ve organizasyon gerektiren bir süreçten söz ediyoruz. Sponsorluk, gönüllülük ve kurumsal destekler çok önemli ama bunların her yıl yeniden kurulmaya çalışılması sürdürülebilirliği zorlaştırıyor.

Bence kültür-sanatın bir kent için ekonomik karşılığının yanında, kültürel ve sosyal bir karşılığı olduğunun da görülmesi gerekiyor. Bizim yaptığımız şey aslında bir yatırım; ama doğrudan cebimize dönen bir yatırım değil, kentin kültürel hayatına yaptığımız bir yatırım. Bunun daha uzun vadeli ve yapısal desteklerle karşılık bulması gerektiğini düşünüyorum.

“BİR KADIN BİR YERDE SÖZ SAHİBİ OLDUĞUNDA ARKASINDAN GELECEK BAŞKA BİR KADINA DA YOL  AÇIYOR”

Kültür-sanat alanında kadınların üstlendiği roller ve karşılaştığı güçlükler üzerine düşündüğümüzde, kendi deneyiminiz size neler söylüyor? Kadınların kültürel üretimde yalnızca emek veren değil, karar alan ve gündem belirleyen kişiler olarak daha fazla yer alması için neler değişmeli?
Ben açıkçası bu konuda biraz mesafeli konuşuyorum. Çünkü kadınların kültür-sanat alanında çok büyük bir emek verdiğini zaten görüyorum. Ama mesele sadece emek vermek değil. Kadının o emeğin karşılığında söz sahibi olması, karar vermesi ve yaptığı işin arkasında durabilmesi önemli.

Ben kendi deneyimimde şunu gördüm: Bir kadın bir işi üstlendiğinde, çoğu zaman işi yapması yetmiyor; kendini de sürekli kanıtlaması gerekiyor. Bazen söylediğiniz şeyin değil, onu kimin söylediğinin daha fazla önemsendiğini hissedebiliyorsunuz. Bu sadece kültür-sanat alanına özgü de değil ama burada da karşınıza çıkıyor.

Ben dernek başkanlığı yaptığım süreçte bunu çok düşündüm. Bir festivali yönetmek, bütçesini oluşturmak, kurumlarla görüşmek, sponsor aramak, karar almak ve bütün bunların sorumluluğunu taşımak başka bir şey. Sadece organizasyonun içinde olmak değil, o organizasyonun yönünü belirlemek gerekiyor.

O yüzden benim için kadınların daha fazla yer alması, sadece kadın sayısını artırmak anlamına gelmiyor. Kadınların masada gerçekten söz sahibi olması gerekiyor. Bütçeyi yöneten, programı yapan, karar veren, gerektiğinde itiraz eden ve kendi fikrini ortaya koyan kadınların sayısı arttıkça zaten kültür-sanat alanının dili de değişecektir.

Ben bunu biraz da kadınların birbirine alan açmasıyla mümkün görüyorum. Bir kadın bir yerde söz sahibi olduğunda, arkasından gelecek başka bir kadına da yol açıyor. Bence asıl dönüşüm biraz burada başlıyor.

Festival kapsamında henüz hayata geçiremediğiniz ama gerçekleşmesini çok istediğiniz bir projeniz var mı?
Var tabii, olmaz mı! Festivalin ötesinde en çok istediğim şeylerden biri Fethiye’de bir Sinema Ofisi kurulması.

Fethiye zaten yıllardır film ve dizi çekimlerine ev sahipliği yapıyor. Ama şehirde hangi film çekiliyor, kim çekiyor, hangi mekânlar kullanılıyor; bunların Sinema Ofisi tarafından bilinmesi ve yerel yönetimle sürekli bir diyalog içinde olunması gerektiğini düşünüyorum. Sinema Ofisi, yapım ekipleriyle şehir arasında bir köprü olmalı. İzinlerden lojistiğe, mekân araştırmasından yerel ekip ve hizmet sağlayıcılarla buluşturmaya kadar süreci kolaylaştırmalı.

Bunun bir adım ötesinde de Fethiye’de film platolarının kurulmasını çok isterim. Biz bu yıl FEFSAD olarak Fas’a gittiğimizde Atlas Stüdyoları’nı da gezdik. Orayı görünce insan ister istemez “Neden Fethiye’de de olmasın?” diye düşünüyor. Fethiye’nin doğası, tarihi, iklimi ve mekân çeşitliliği zaten çok büyük bir potansiyel taşıyor.

Ben Fethiye’nin sadece filmlerin çekildiği bir yer değil, sinema üretiminin de yapıldığı bir merkez olmasını istiyorum. Bunun için de yerel yönetim, sektör ve kültür-sanat kurumlarının birlikte hareket etmesi gerektiğine inanıyorum.

Bağımsız kültür sanat haber sitesi Ajandakolik olarak Fethiye Uluslararası Film Festivali’nin dördüncü yılında basın sponsorlarından olmak benim için büyük mutluluk. Sizinle tanıştığım ve festivalinize katılacağım için çok mutluyum. Güzel bir festival dönemi diliyorum. Ajandakolik’e konuk olduğunuz ve bu güzel söyleşi için size teşekkür ederim.
Biz de Ajandakolik’in festivalimizin basın sponsorları arasında olmasından ve bu yolculukta yanımızda olmasından çok mutluyuz. Kültür-sanat üretiminin görünür olması ve daha fazla insana ulaşması için bağımsız yayınların çok önemli olduğunu düşünüyorum.

Asıl biz teşekkür ederiz; hem bu güzel sohbet için hem de festivalimizi sahiplenip desteklediğiniz için. Sizi Fethiye’de ağırlamak ve festivalimizi birlikte yaşamak için de ayrıca heyecanlıyız.

Umarım hepimiz için güzel, bol karşılaşmalı ve bol sohbetli bir festival olur. Fethiye’de görüşmek üzere!