İSRAİL YANLISI MORRISSEY’İN TÜRKİYE KONSERLERİ İPTAL

Aralık ayında İstanbul ve Ankara’da konser vermesi planlanan İngiliz şarkıcı Morrissey’in konserleri iptal oldu. İsrail’e verdiği açık destekle yeniden gündeme olan müzisyen, uzun süredir İsrail’e yönelik kültürel boykot çağrılarını reddediyordu. Sanatçının Türkiye’deki konserlerini düzenleyecek olan Piu şirketinden konserlerin iptaliyle ilgili net bir açıklama geldi. 

Morrissey’in geçmişte İsrail’e verdiği destek ve politik açıklamaları, sosyal medyada konserlerin iptal edilmesi yönünde geçtiğimiz günlerde tartışmalara yol açmıştı.

Piu Şirketinden Morrissey konserleri hakkında bilgilendirme gecikmedi:

“Bugüne kadar yerli ve yabancı sayısız konser, müzikal ve sahne prodüksiyonunu sanatseverlerle buluşturduk. 

16 ve 19 Aralık’ta gerçekleştirilmesi planlanan Morrissey konserlerinin, dikkatli bir çalışanımızın uyarısı üzerine, 6 Ekim’de iptal işlemleri başlatılmıştır. 

8 Ekim itibarıyla kamuoyunda haklı olarak oluşan hassasiyet ve tepkileri takip etmekteyiz. Bu vesileyle, toplumumuzdaki duyarlılığı paylaşarak konserin zaten iptal edilmiş olduğunu kamuoyuna saygıyla duyururuz.”

CÜNEYT CEBENOYAN’IN  “FAŞİST VE YETENEKLİ MORRISSEY” YAZISI
2019 yılında elim bir trafik kazasında yitirdiğimiz değerli dostumuz, sevgili sinema eleştirmeni Cüneyt Cebenoyan, ölmeden yaklaşık altı ay önce Morrissey’in 1976 – 1982 yılların arasında yaşadığı sancılı dönemin anlatıldığı biyografik drama “İngiltere Benim” filminden yola çıkarak şarkıcının faşist kimliğini Birgün gazetesinde kaleme almıştı. Yazıyı bu vesileyle tekrar hatırlayıp Cüneyt Cebenoyan’ı da bir kez daha anmak isteriz:

“Morrissey en son İstanbul konserine ‘How Soon Is Now”la başlamıştı, Açık Hava’da. Arkalarda oturuyordum ve şarkıyı ne kadar özlediğimi, ne kadar sevdiğimi hatırlamak büyük mutluluktu. Sonra önlere geçtim ve o zamana kadar görmediğim, okuyamadığım şeyi gördüm, okudum. Midem bulandı. Keyfim tamamen kaçtı. Morrissey grubunun üyelerine ‘Assad is Shit’ yazılı t-shirt’ler giydirmişti. Yani ‘Esad boktur.’ Esad’ın matah biri olmadığı, kanlı bir diktatör olduğu açık. Açık da karşısında o sıralar hızla palazlanmakta olan IŞİD vardı. Yıl 2012’ydi. Her açıdan çirkindi bu yaptığı. Grup üyelerini billboard olarak kullanmaktan başlar, Suriye üzerindeki oyunlara duyarsız olmaya kadar gider bu çirkinlik.

Ama Morrissey, her zaman mide bulandırıcı bir adam oldu. Pop tarihinin en büyük gruplarından birinin, The Smiths’in kurucusu olmak, şahane şarkılar yazmak, yalnızın, mutsuzun halinden anlamak gibi yeteneklerinin yanı sıra Morrissey bir faşistti ve faşist kaldı. İrlanda kökenli olmasına rağmen, en hızlı İngiliz milliyetçisinden daha İngilizdi. Filmin adı da onu söylüyor ya: İngiltere Benim.

İngiltere’nin faşizan partisi UKIP’in başına istediği İslamofobik aday seçilemedi diye karalar bağlayan oydu. Çinlilere insan altı bir tür diyen oydu. Bengalliler evinde kalsın, İngiltere’ye gelmesin diyen oydu. Filmi seyredenler, eğer daha önceden bilgi sahibi değillerse anlayamazlar ama Morrissey çocuk düşmanıydı da. Filmde Morrissey’in ‘Moors Murders’ adlı kitapla haşır neşir olduğunu görürüz. Kitap Moors denilen bölgede, öldürdükleri çocukları gömen Brady ve Hindley adlı çifte dairdi. Ve bir Smiths şarkısına (Suffer Little Children) da girecekti ‘take me to the moors’ sözleri. Şarkının sözleri muğlaktı, çocuklar için acı çeken biri tarafından mı yazılmıştı acaba? Ama yüzlerce çocuğu taciz eden Jimmy Saville’i savunması (“1970’lerde 14 yaşındaki çocuklarla yatan herkesi bugünün bakış açısıyla yargılayıp hapse atacaksak, demir parmaklıklar yetmez”) Morrissey’in aklında ne olduğunu gösteriyor bence.

Morrissey, gelmiş geçmiş en iyi punk topluluklarından olan ve politik olarak solda yer alan The Clash’i de filmde küçümsüyor. Sex Pistols’a arkasını dönüyor konserde. Reggae ve dans müziği geri zekâlılar için Morrissey’e göre. Kendisinden başkasını tanımıyor divamız.

İngiltere Benim, sadece ve sadece konuya aşina olanlara yeni birkaç şey söyleyen bir film. Morrissey üzerine bunları söylemeden edemedim.”